DSC00906

วัฒนธรรมเรณูนคร เมืองเรณูนครเป็นถิ่นที่อยู่ ของชาวผู้ไทซึ่งยังคงรักษา ขนบธรรมเนียมประเพณีท้องถิ่นไว้อย่างดี   อาทิ  เช่น   ธรรมเนียมการต้อนรับด้วย การบายศรีสู่ขวัญ การเลี้ยงอาหารแบบพาแลง การชวนดูดอุ  การฟ้อนรำผู้ไท เมืองเรณูนคร ยังมีร้านจำหน่ายสินค้าพื้นเมือง และของที่ระลึกต่าง ๆ ไว้บริการนักท่องเที่ยว โดยเฉพาะบริเวณ วัดพระธาตุเรณูนคร และตลาดอำเภอเรณูนคร ตัวอำเภอเรณูนครมีที่ตั้งห่างจากพระธาตุพนม ๕ กิโลเมตร และอยู่ห่างจากตัวจังหวัด ไปทางทิศใต้เป็นระยะทาง  ๕๑ กิโลเมตร

DSCF3896 (1)

                        ประเพณีแสกเต้นสาก เป็นประเพณีของชนเผ่าแสกอาศัยอยู่ในบ้านอาจสามารถ  ตำบลอาจสามารถ ห่างจากตัวเมืองนครพนม   ประมาณ ๔ กิโลเมตร   เป็นการเต้นบวงสรวงเจ้าที่  เต้นกันเป็นประจำทุกปี ในเดือน ๓  ขึ้น ๒ ค่ำ   การเต้นสากนอกเทศกาลจะต้องทำพิธีขอขมาก่อน โดยใช้หัวหมู เงิน ๒๐ บาท  และเหล้าทำพิธีที่ศาลเจ้าประจำหมู่บ้านโดยการเสี่ยงทายใช้ไม้สี ถ้าไม้สีเดียวกันถือว่าเจ้าไม่อนุญาตการเต้นแสกเต้นสากใช้ไม้ยาวทาสีแดงสลับขาวเรียก “สาก”   นำด้วยเสียงกลองจังหวะเร็ว   ผู้เต้นจะซอยเท้าถี่ ๆ  ลงไปตามจังหวะ   การกระทบไม้ คล้ายกับการเต้นลาวกระทบไม้แต่เร็วกว่ามาก

44709438

                    ประเพณีไหลเรือไฟ ในวันเพ็ญเดือนสิบเอ็ดของทุกปี จังหวัดนครพนมจะมีการจัดงานประเพณีไหลเรือไฟ  ซึ่งการไหลเรือไฟถือเป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่ง  ที่พุทธศาสนิกชนชาวอีสาน ยึดถือปฏิบัติสืบทอดกันมา แต่ครั้งโบราณ ประเพณีไหลเรือไฟบางทีเรียกว่าล่องเรือไฟ  ลอยเรือไฟหรือปล่อยเรือไฟ  ซึ่งเป็นลักษณะที่เรือไฟเคลื่อนที่ไปเรื่อย ๆ เรือไฟหรือเฮือไฟ  หมายถึง เรือที่ทำด้วยท่อนกล้วย  ไม้ไผ่ หรือวัสดุที่ลอยน้ำมีโครงสร้างเป็นรูปร่างต่าง ๆ ตามความต้องการ  เมื่อจุดไฟ  เปลวไฟจะลุกเป็นรูปร่างตามโครงสร้างนั้น ๆ งานประเพณีไหลเรือไฟ จะมีขึ้นในเทศกาลออกพรรษา ในวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑โดยมีความเชื่อเกี่ยวกับการบูชา รอยพระพุทธบาทที่ประทับไว้บน ฝั่งแม่น้ำนัมมทานที  ในแคว้นทักขิณาบท ประเทศอินเดีย (ปัจจุบันเรียกว่า “แม่น้ำเนรบุททา”) ตามพุทธประวัติกล่าวไว้ว่า  ในครั้งนี้พญานาค ได้ทูลอาราธนาพระพุทธองค์  ไปแสดงธรรม  ในพิภพของนาค  เมื่อเสด็จกลับพญานาคทูลขอให้พระองค์ประทับรอยพระบาทไว้ ณ ริมฝั่ง  แม่น้ำนัมมทานที  พระองค์จึงได้ประทับรอย พระบาทไว้ตามประสงค์ของพญานาค รอยพระบาทที่ทรงประทับไว้นี้  เป็นที่เคารพของเทวดา มนุษย์ ตลอดจนถึงสัตว์ทั้งหลาย ผู้ที่ต้องการบุญกุศล  ด้วยเหตุนี้การไหลเรือไฟจึงถือว่า เป็น การบูชารอยพระพุทธบาท

 

01

                        โซ่ทั่งบั้ง  เป็นประเพณีของชาวโซ่ (โส้)  ซึ่งเป็นชนเผ่าๆ หนึ่งของจังหวัดนครพนม ชาวโซ่มีภาษา เป็นของตนเอง ลักษณะภาษาคล้ายมอญปนเขมร การเต้นโซ่ทั่งบั้ง เป็นการรำในงานศพ  เพื่อส่งวิญญาณผู้ตาย ให้ไปสุขสบายในชาติหน้า การรำมีทั้งชายและหญิง หมู่บ้านชาวโซ่มีอยู่ที่บ้านโพนจาน อำเภอโพนสวรรค์ โดยเดินทางไปตามถนนนครพนม – ท่าอุเทน เลี้ยวซ้ายไปตามถนนสายท่าอุเทน – กุสุมาลย์  ๒๕ กิโลเมตร  ชนเผ่าโซ่ มีกระจายอยู่ในหลายอำเภอ  อาทิ  ที่อำเภอท่าอุเทน อำเภอศรีสงคราม และอำเภอนาแก